Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2014

Ένας σκύλος & Κλείνοντας τα μάτια του σκύλου μου,Στέλλα Αλαφούζου από protagon.gr


Ένας σκύλος



Ο Vito είναι το 11 χρόνων σέτερ μου. Ξανθός, με κάπως κοκκινωπό τρίχωμα σε σημεία. Όμορφα μάτια -μελιά- που τελευταία θολώνουν. Γερνάει το σκυλί μου και αυτό είναι κάτι που παρατηρώ μέρα με τη μέρα. Σαν χαρακτήρας είναι το πιο κυκλοθυμικό σκυλί που έχω γνωρίσει. Όμως την πίστη του την αποδεικνύει με κάθε τρόπο, σαν να την όφειλε αυτά τα 11 χρόνια της κοινής μας ζωής. Φόβος και τρόμος όταν πρέπει. Τρυφερός και χαδιάρης όταν δεν μας βλέπουν. Τον αγαπάω τον γέρο μου. Και τώρα που πια δυσκολεύεται να συμβαδίσει, ο ένας του τρόπος να εκφραστεί είναι η όμορφη φουντωτή ουρά του που πάει πέρα-δώθε λυσσασμένα. Μαζί κι εκείνο το δεξί αυτί που ανασηκώνεται σε κάθε απορία ή ξάφνιασμα. Μέσα του επιμένει να είναι το παλαβιάρικο κουτάβι μου.

Όταν κοιταζόμαστε στα μάτια παίζοντας εκείνο το παιχνίδι που όποιος παίρνει πρώτος το βλέμμα του χάνει, αυτός κερδίζει πάντα. Πριν από λίγο καιρό, στις μεγάλες συννεφιές μου, κοιταζόμασταν και έχανε εκείνος. Ή δεν άντεχε αυτό που αντίκριζε ή μου χάριζε νίκες… αλλά όχι και τα μπισκότα. Στα 11 χρόνια της φιλίας μας εγώ άλλαξα τέσσερις πέντε αποχρώσεις του ξανθού, σπούδασα, διάβασα τα εξωσχολικά μου, γνώρισα ανθρώπους, άλλαξα δουλειές, έκανα ταξίδια, ερωτεύθηκα, έκανα σχέδια, πέρασα καλά και άσχημα και αν δεν συμβεί κάτι το αναπάντεχο θα συνεχίσω για καιρό την πολύ προσωπική μου ρουτίνα, δηλαδή θα ζήσω κι άλλο. Για εκείνον η αντίστροφη έχει ήδη αρχίσει και μου φαίνεται σαν το πιο λάθος πράγμα στον κόσμο. Ένας χρόνος δικός μου, επτά για εκείνον. Τη μια στιγμή έτρωγε από μπιμπερό, κλαψούριζε και ξεγελιόταν με λούτρινα αρκούδια για συντροφιά τις νύχτες, με ακολουθούσε δείχνοντας τα δόντια του σε όποιον τολμούσε να με κοιτάξει, έφτανε πρώτος στην κορυφή της σκάλας και έδειχνε σαν να κάνει πρωταθλητισμό, έτρωγε τα πάντα που ήθελε σε ανυποψίαστο χρόνο ενώ σήμερα αδιαφορεί για την ταχύτητα σαν να θέλει να σταματήσει τον χρόνο εδώ. Σκυφτός, αδυνατισμένος, μ’ αυτή τη σκυλίσια μελαγχολία στο βλέμμα που με κάνει να νιώθω πως αυτός λυπάται περισσότερο που δεν θα γεράσουμε παρέα.

Τα όσα έκανε και κάνει ο σκύλος μου και προφανώς κάθε σκύλος στη σύντομη -σε σχέση με του ανθρώπου- ζωή του, θυμίζουν βίο ενός καλού ανθρώπου. Σαν να ξέρουν τα σκυλιά ότι ο χρόνος δε φτάνει για οτιδήποτε λιγότερο από το καλό. Τον αγαπάω τον γέρο μου.


Κλείνοντας τα μάτια του σκύλου μου



O Vito πέθανε. Εδώ είναι η πρώτη φορά που το γράφω με τις ακριβείς λέξεις. Γιατί τα ως τώρα μηνύματα έλεγαν «κάναμε ευθανασία», «τον ξεκουράσαμε». Ο Vito πέθανε. Αυτό είναι το ακριβές μήνυμα, αυτό είναι το ακριβές αποτέλεσμα της ξεκούρασης που του δώσαμε. Ο οργανισμός του δεν κατάφερε να αντιδράσει στα φάρμακα. Το σκυλί χειροτέρευε, δεν υπάρχει λόγος να σας μεταφέρω την εικόνα του.
Ο Vito ήταν ο σκύλος μου και η απόφαση της ευθανασίας έπρεπε να είναι δική μου. Οι άνθρωποί μου όταν τους κοίταζα με αγωνία στα μάτια μου έλεγαν «Εσύ Στέλλα…». Χθες το πρωί τον έβγαλα μια βόλτα στον κήπο δίχως να έχω αποφασίσει πως είναι η τελευταία. Περπάτησε αργά όλον τον κήπο απ’ άκρη σ’ άκρη και ύστερα στάθηκε μπροστά μου με τα πόδια να τρέμουν και σκυφτό το κεφάλι. Εκείνη ήταν και η στιγμή που πήρα την απόφαση. Δεν είχε κουράγιο να ξαναμπούμε στο σπίτι μας. Τον μετέφερα μέσα και τηλεφώνησα στον γιατρό ζητώντας του η διαδικασία να γίνει στο σπίτι μας. Ξαπλωμένος στην απαλή του κουβέρτα δέχτηκε τη λύτρωση. Η μουσούδα του στα δυο μου χέρια και τα χείλη μου στο αυτί του. Σε δευτερόλεπτα το σκυλί μου είχε περάσει απέναντι κι εγώ του έκλεινα τα μάτια. Αν η τρέλα είναι ο λάθος βηματισμός στο λεπτό σκοινί της ακροβασίας μεταξύ λογικής, εγώ χθες κινδύνευσα να τσακιστώ και το ήξερα. «Δεν μπορώ να είμαι δίπλα του όταν θα πεθαίνει», «Μπορώ να είμαι δίπλα του όταν θα πεθαίνει»… ως την τελευταία στιγμή ακροβατούσα και ένιωθα ότι χάνω το μυαλό μου. Ήξερα πολύ καλά τι σημαίνει αγαπώ το σκυλί μου απ’ όλα τα ωραία που ζήσαμε. Αντέχοντας όμως να το κρατώ στο θάνατό του συνειδητοποίησα τι θα πει χρέος, ευθύνη, ενηλικίωση και τελικά φιλία.

Η πολιτεία δεν έχει μεριμνήσει για ένα δημοτικό νεκροταφείο σκύλων. Κάποιος που θα βρεθεί στη θέση μου πρέπει μέσα σε όλο αυτό το δύσκολο να ασχοληθεί και με τα διαδικαστικά «Τι θα κάνω το σκυλί μου μετά». Επιλέξαμε ένα νεκροταφείο σκύλων στο Κορωπί. Τα νεκροταφεία μικρών ζώων στην Αττική είναι λίγα, το ίδιο και τα αποτεφρωτήρια. Αρκετοί αναγκάζονται να θάβουν τα σκυλιά τους σε βουνά κινδυνεύοντας να τους πιάσουν. Άλλοι τα αφήνουν στους κάδους. Δεν καταλαβαίνω γιατί η πολιτεία δεν αφιερώνει στα μικρά ζώα μια έκταση απ’ τις τόσες που ανήκουν στο δημόσιο. Έναν τόπο όπου θα είναι αυτονόητα η τελευταία κατοικία τους. Είναι πολύ σκληρό το σκυλί σου ακόμα να ανασαίνει πλάι σου κι εσύ να ψάχνεις λύσεις στο ίντερνετ για το μετά. Αν διαβάζει κανείς στα αρμόδια υπουργεία, έλεος δεν είναι δα και τόσο δύσκολο.

ΥΓ.: Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για τα σχόλια και για τα προσωπικά μηνύματα στο email μου. Χθες ο Vito κι εγώ περάσαμε απέναντι αλλά σε χώρια προορισμούς. Είναι για μενα το τέλος μιας εποχής. Τέλος που ήρθε βίαια βρίσκοντας το δέρμα μου εκτεθειμένο και απροετοίμαστο. Αν η ζωή είναι και αυτό, τότε πια ξέρω πως η ζωή δεν είναι μόνο ωραία και δεν με πειράζει που αυτή είναι η πρώτη σκέψη με την οποία εγκαινιάζω αυτή τη νέα όχθη. Γιατί έτσι είναι…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου