Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

Δικαίωμα στη βόλτα για τους «μια σταλιά μάγκες» από trihes.gr

Τι κάνουμε στις συναντήσεις με άλλους σκύλους για να παραμείνει ασφαλής ο μικρόσωμος φωνακλάς και καβγατζής φίλος μας;
Photo courtesy of Shutterstock
Photo courtesy of Shutterstock
Είναι γεγονός πως οι μικρόσωμοι σκύλοι είναι συνήθως πιο φωνακλάδες από τους μεγαλόσωμους. Η ιδιότητά τους να γαβγίζουν προειδοποιητικά όταν αντιλαμβάνονται κάτι ανησυχητικό, τους καθιστά ιδανικούς «σκύλους-συναγερμούς» για τα σπίτια μας, όμως στη βόλτα το επίμονο γάβγισμα μπορεί να τους βάλει σε μπελάδες, αφού μεγαλύτεροι σκύλοι το βρίσκουν, δικαιολογημένα, εκνευριστικό. Γι’ αυτό:
  1. Αρκετοί ιδιοκτήτες μικρόσωμων αποφεύγουν εντελώς να τα βγάζουν βόλτα.
  2. Άλλοι, με το που βλέπουν από μακριά κάποιο μεγαλύτερο ζώο, τείνουν να τα παίρνουν αγκαλιά.
Και οι δύο αυτές ανθρώπινες συμπεριφορές είναι ακραίες.
Στην πρώτη περίπτωση, στερούμε από το σκύλο την ίδια του τη φύση – να περπατήσει, να μυρίσει και να εκτονωθεί. Μένοντας στο σπίτι γίνεται όλο και πιο νευρικός, ανασφαλής και προστατευτικός για το χώρο του, γαβγίζει όλο και περισσότερο και, τελικά, γίνεται ανυπόφορος για τους γείτονες αλλά και για εμάς.
Στη δεύτερη περίπτωση, σηκώνοντάς τον για να αποφύγει τη συναναστροφή, κάνουμε τα πράγματα χειρότερα. Ο σκύλος στην αγκαλιά μας νιώθει παγιδευμένος. Βλέπετε, οι σκύλοι έχουν τρεις μεθόδους άμυνας: να επιτεθούν, να τραπούν σε φυγή ή να κρυφτούν. Στην αγκαλιά μας, του στερούμε τη δυνατότητα να κρυφτεί και να το σκάσει. Η μόνη αμυντική τακτική που του μένει είναι να προσποιείται τον άγριο, γαβγίζοντας.
Ο νεοφερμένος σκύλος, από την άλλη, ακόμα κι αν είχε καλές προθέσεις, δεν πρόλαβε να κάνει σωστές συστάσεις και σε καμία περίπτωση δεν άξιζε μια τόσο ανάγωγη, εριστική, ενοχλητική υποδοχή. Δικαιολογημένα, λοιπόν, εκπλήσσεται και εκνευρίζεται.

Αγνές ή άγριες διαθέσεις;

Είναι λογικό να αισθάνεστε ανησυχία για τον μικρόσωμο σκύλο σας, αφού πράγματι είναι ευάλωτος σε περίπτωση σκυλοκαβγά. Αλλά είναι σημαντικό να μπορέσετε να επιτύχετε μια ισορροπία ανάμεσα στην ασφάλειά του και την ανάγκη του να γνωρίσει τον κόσμο πατώντας σε χώμα και όχι αφ’ υψηλού. Θα χρειαστεί να εξασκηθείτε στη γλώσσα των σκύλων, να μάθετε να αναγνωρίζετε τις σκυλίσιες προθέσεις, και μάλιστα από μακριά, ώστε να μπορείτε να αντιλαμβάνεστε αν ένας σκύλος που πλησιάζει έχει αγνούς, εχθρικούς, κυνηγετικούς ή… άγαρμπους σκοπούς. Τις πληροφορίες αυτές δεν θα τις πάρετε ούτε από το μέγεθος ούτε από το χρώμα του, αλλά από τον τρόπο που στέκεται, κοιτάζει, κινείται, γαβγίζει και, γενικά, συμπεριφέρεται.
Αφού κρίνετε ότι είναι φιλικός και έχει αγνές προθέσεις (δεν είναι ντροπή να ρωτήσετε και το αφεντικό), αφήστε τους να γνωριστούν. Δώστε τους όσο χρόνο χρειάζονται να αλληλομυριστούν και να λάβουν τις απαραίτητες πληροφορίες ο ένας για τον άλλον, χωρίς να τραβολογάτε το μικρό σας για να φύγετε – το μόνο που θα κατορθώσετε έτσι είναι να προκαλέσετε ανασφάλεια και εκνευρισμό.
Αν από μακριά αντιληφθείτε επιθετική συμπεριφορά -όπως για παράδειγμα νευρικό κούνημα της ουράς, σηκωμένη τρίχα στη ράχη ή βλέμμα καρφωμένο στο σκύλο σας-, το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να αλλάξετε πορεία, ώστε να αποφύγετε τη συνάντηση. Και μόνο στην εσχάτη των περιπτώσεων, αν δηλαδή ο ξένος σκύλος έρχεται με φόρα και διάθεση για καβγά, είναι σκόπιμο να πάρετε το σκύλο στα χέρια σας.
Προσπαθήστε η συνάντηση με άλλους σκύλους να είναι πάντα ευχάριστη. Επειτα από πολλές θετικές εμπειρίες θα δείτε τον μικρόσωμο σκύλο σας να μειώνει το ενοχλητικό γάβγισμα προς τα άγνωστα ζώα, να γίνεται φιλικός, κοινωνικός και -γιατί όχι- δημοφιλής.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου