Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2015

"Οὔτι συνέχθειν, ἀλλὰ συμφιλεῖν ἔφυν",Ἀπὸ τὴ Μαρία Πάλλα

Οὔτι συνέχθειν, ἀλλὰ συμφιλεῖν ἔφυν
Ἀπὸ τὴ Μαρία Πάλλα

Ταιριάζει στὸ πνεῦμα καὶ τὸ κλίμα τῶν Χριστουγέννων. Ἀσχολήθηκαν μὲ τὸ νόημά του ὅλες οἱ φιλοσοφίες. Ἀναγνωρίζουμε τὴ μεγαλοφυΐα αὐτοῦ ποὺ τὸ ἔγραψε. Ἀλλὰ ὣς ἐκεῖ, γιὰ κάποιους ἀπὸ μᾶς.
Προχθές, ἐπιστρέφοντας τὸ μεσημέρι, βρήκαμε τὴ γάτα μας στὴν ἄσφαλτο. Ποιός/ποιά ὁδηγὸς ἦταν τόσο βιαστικός/βιαστική, μὲ πόση ταχύτητα ὁδηγοῦσε τὸ ὄχημά του/της, κυκλοφορῶντας μέσα σὲ κατοικημένη περιοχή, ποὺ δὲν ἄφησε μιὰ γάτα νὰ ὁλοκληρώσει τὴν πορεία της;
Ἀρκετοὶ ἀπ’ αὐτούς ποὺ σκοτώνουν μὲ τ’ αὐτοκίνητά τους γάτες καὶ σκύλους, καὶ ἄλλοι τόσοι ἀπ’ ὅσους ἀντικρίζουν τὸ θέαμα τῶν πτωμάτων πάνω στὸν δρόμο, λένε πὼς δὲν ἦταν παρὰ μόνο μιὰ γάτα, παρὰ μόνον ἕνας σκύλος. Κάποτε ἕνα κοτόπουλο, ἕνα περιστέρι, μιὰ δεκαοχτούρα, μιὰ χελώνα, ἕνας σκαντζόχοιρος. Ἀλώπεκες, σκίουροι, κάπου κάπου καὶ ἀρκοῦδες.
Σίγουρα ὅσοι σκέφτονται μ’ αὐτόν τὸν τρόπο, λησμονοῦν ὅτι τὴν συγκεκριμένη γάτα, τὸν σκύλο, υἱοθετημένο ἢ ἀδέσποτο, ἕνα παιδὶ ἢ μιά ὁλόκληρη οἰκογένεια τ’ ἀγαποῦσε καὶ τὸ φρόντιζε, ἕνας ἡλικιωμένος ξεχασμένος ἀπ’ τοὺς ἀνθρώπους τὸ εἶχε συντροφιά, ἕνα πλάσμα ν’ ἀγαπάει. Σ’ ἕνα παιδὶ θὰ πρέπει νὰ ἐξηγήσεις τί ἔγινε κι ἐξαφανίστηκε τὸ ζωάκι του, ὅπως καὶ σ’ ἕναν ὑπέργηρο, γιατί τοῦ στέρησαν τὸ ζῶο ποὺ ἀγαποῦσε.
Θὰ ὀρθωνόταν ἴσως ἀντίλογος, ὅτι τὸ ζωντανὸ πετάχτηκε μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ/τῆς ὁδηγοῦ ξαφνικὰ καὶ τὸν/τὴν αἰφνιδίασε. Βεβαίως. Μόνο ποὺ ἡ ἐκδοχὴ αὐτή φοβᾶμαι ὅτι εἶναι πιὰ τόσο πιθανή, ὅσο πιθανὸ εἶναι νὰ βλέπεις ὁδηγὸ νὰ ρίχνει τὸ ἁμάξι του κατ’ εὐθείαν πάνω σ’ ἕνα ταλαίπωρο ζῶο (τὸ ἔχω δεῖ δυστυχῶς κι αὐτό). Τὰ πτώματα σκυλιῶν καὶ γατιῶν που τόσο συχνὰ βλέπουμε πάνω στὴν ἄσφαλτο τὸ πιστοποιοῦν. Ὑπῆρξα πολλάκις μάρτυρας ὁδηγῶν ποὺ δὲν σηκώνουν τὸ πόδι τους ἀπὸ τὸ γκάζι, ἂν τὸ ζῶο, συνήθως σκυλὶ ποὺ ἀράζει ἀμέριμνο στὴ μέση τοῦ δρόμου, δὲν παραμερίσει. Καὶ δὲν γνωρίζω συνδημότη ἢ γείτονα ποὺ δὲν θρήνησε τὸ κατοικίδιό του, εἴτε φαρμακωμένο, εἴτε τσαλαπατημένο ἀπὸ αὐτοκίνητο.
Δὲν εἶναι μονότονο νὰ ἐπαναλαμβάνουμε ὅτι ἡ ἀξία μας καὶ ἡ μεγαλοσύνη μας φαίνονται πάντα ἀπὸ τὴ συμπεριφορά μας ἀπέναντι στοὺς πιὸ ἀδύνατους ἀπὸ μᾶς.

Ὅλοι αὐτοί ποὺ τόσο εὔκολο τό ’χουν ν’ ἀδιαφοροῦν γιὰ μιὰ ζωὴ ποὺ χάνεται, ἂς ἔχουν ὑπ’ ὄψη τους ὅτι τὰ λόγια τῆς Ἀντιγόνης γιὰ πολλοὺς ἀπὸ μᾶς ἔχουν ἐφαρμογή (τουλάχιστον πρέπει) σὲ ὅλα τὰ ζωντανὰ πλάσματα, καὶ ἡ ἀπώλεια ἀπὸ ἕναν βίαιο θάνατο μᾶς βυθίζει  στὸ πένθος. Γεννήθηκα γιὰ ν’ ἀγαπῶ, ὄχι γιὰ νὰ μισῶ, λέει ἡ ἡρωίδα τοῦ Σοφοκλῆ, κι ἡ ἀγάπη αὐτή δὲν εἶναι ἀποκλειστικὸ προνόμιο τῶν ἀνθρώπων. Ἀφῆστε ποὺ ὅποιος ἑτοιμάζει φόλες ἢ ὁδηγεῖ ἀπρόσεκτα κι ἐπιπόλαια, ὅπως κι ὅλοι ὅσοι ἀδιαφοροῦν γιὰ τὸν βίαιο θάνατο τῶν ζώων, οὔτε τοὺς ἀνθρώπους ἀγαπᾶνε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου