Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2016

Τα συναισθήματα του Γιάννη Ποιμενίδη, δρομέα της εκδήλωσης 'δρόμος μνημείων"

Το πρωί της μέρας προετοιμασίας για την εκδήλωση «δρόμος των μνημείων» στο Γεντί Κουλέ, καθώς παλεύαμε να στήσουμε την αψίδα, άκουσα μια γνώριμη φωνή να μας ρωτά ευγενικά, αν θα μπορούσε να βοηθήσει.


Είμαι δρομέας και θέλω να εγγραφώ για τον αγώνα, μας λέει παράλληλα.
Ήταν ο παλιός μου γείτονας Γιάννης Ποιμενίδης, 67 χρονών, παππούς . Ακούραστος άρπαξε το σχοινί και τράβηξε με δύναμη , όπως αρμόζει σ’ ένα αθλητή να προσφέρεται εθελοντικά.

Δεν χάνει διοργάνωση, φροντίζει να συμμετέχει σε όσες είναι στα μέτρα του πλέον, για να το ευχαριστιέται. Έχει την δική του φιλοσοφία « σημασία έχει να χαίρομαι αυτό που κάνω».

Υδραυλικός της γειτονιάς μου , γεννηθήκαμε στον ίδιο τόπο, μεγαλώσαμε σχεδόν μαζί. Σήμερα ήρθε να με βοηθήσει να φτιάξω κάτι στο σπίτι.Εκεί που τα λέγαμε,  η κουβέντα οπώς ήταν αναμενόμενο πήγε στην εκδήλωση. Με συγκίνησε με τον τρόπο που περιέγραφε τις εντυπώσεις του από την διαδρομή . Γεμάτος συναισθήματα προσπαθούσε να μου τα μεταφέρει . Η περιέργεια μου να μάθω λεπτομέρειες για την υποδοχή του κόσμου καθώς περνούσανε από κάθε σοκάκι ανάμεσα στα σπίτια,  πήρε τροφή απ’ όσα έλεγε.


Το χειροκρότημα του κόσμου , ο ενθουσιασμός τους , οι γνωστοί που συναντούσε και τον φωνάζανε με το μικρό του όνομα , τα φιλαράκια του έξω από το καφενείο στο κουλέ καφέ που συχνάζει τον περιμένανε για να τον χειροκροτήσουν, μια κυρία που τους φώναξε για κάποια κλειδιά που έπεσαν .Απο τα σοκάκια που περνούσανε θέλανε να τους δώσουν νερό , χυμούς.Ο ένας δρομέας έδινε δύναμη στον άλλο. 

foto IEK AKMH Χρήστος Τραντάς

Ήμουν στη Χαλκιδική στο εξοχικό αλλά ήρθα για τον αγώνα, του λέει ένας δρομέας. 
Δύσκολο να βγεί η ανηφόρα.
Φθάνουμε του λέει ο άλλος, μπροστά μας είναι ο πύργος λίγα σκαλοπάτια μείνανε.
Μπροστά στου Κρεωνίδη στον Αγιο Παύλο τους περίμεναν με νερό, χυμό,να πάρουνε δύναμη για το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής. 
Στη "γεωργίτσα" όπως λέμε τον χώρο μπροστά στο Γεντί κουλέ, ρωτούσε ένας πόσο έχουμε ακόμη. 
Φτάνουμε στο τερματισμό του απαντά ο άλλος.
Όταν φθάσανε στο γεφυράκι τους είπαν ότι πρέπει να κάνουνε τον γύρω πίσω απο το κτίριο για να τερματίσουν. Τους κόπηκαν τα πόδια. 
Όταν πλησιάζανε στον τερματισμό, κομένοι πλέον λένε μεταξύ τους 
Ας τα δώσουμε τώρα να μη φανεί ότι περπατούσαμε, η ηλικία βγάζει λάθος συμπεράσματα.

foto IEK AKMH Μαραγγοτίδης Δημήτρης

Είχε κόσμο σε πολλά σημεία, πλήθος στον πύργο Τριγωνίου, στους κήπους του πασά , στα βυζαντινά λουτρά.  Απο την μονή Βλατάδων για να βρεθούν στον΄Οσιο Δαυίδ πέρασαν απο τις μεγάλες πόρτες που ανοίχτηκαν ειδικά για τον αγώνα.Δεν το πίστευαν, πλυμήρισαν απο συγκίνηση .

 Οι γειτονιές το χάρηκαν, δεν είδαν ποτέ κάτι τέτοιο να γίνεται έξω από τα σπίτια τους. Άλλοι ρωτούσαν με απορία  να μάθουν κι άλλοι στήνανε πανηγύρι για την υποδοχή στο πέρασμα των δρομέων.

Να μας το ξανακάνετε τους φώναζαν και οι φωνές τους ενώθηκαν με τον ιδρώτα των δρομέων για να γίνουν θερμό μήνυμα στους τοπικούς άρχοντες, να μη απουσιάζουν απ’ τις γειτονιές που είναι η ζωή της τοπικής κοινωνίας. 

Το όνειρο μετρημένων ανθρώπων στα δάχτυλα του ενός χεριού, έγινε δύναμη για να ξανάρθει την επόμενη χρονιά ν’ ανοίξει τον δρόμο των μνημείων, να αναπνεύσουν οι γειτονιές της πάνω πόλης με την μαζικότητα του κόσμου. 

Με το χειροκρότημα θα δραπετεύσουμε απ' τη μιζέρια, με το τραγούδι και τον χορό θα ομορφαίνουμε τη ζωή μας.Η Πάνω πόλη γιόρτασε για πρώτη φορά στις γειτονιές της και παρέδωσε σε κάθε κάτοικο το κλειδί της απομόνωσης της .

Τάσος Ορφανίδης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου